Długo czekałam, aby zobaczyć te dwie kreseczki na teście po raz drugi. Marzyłam o tym, śniłam. W końcu zobaczyłam, niestety chwila radości trwała godzinę, może dwie. Ostatnie dwa tygodnie jestem pogrążona w bólu i rozpaczy. Staram się jak najmocniej trzymać, nie pokazywać tego nikomu, ale kiedy przychodzi wieczór i jest cisza w domu nie mogę sama z sobą wytrzymać. 

Czy ja kiedykolwiek nauczę się, że jak się jest chorym to się leży, odpoczywa i zbija bąki na kanapie.? No chyba nie. Skoro nie poszłam do szkoły, bo źle się czułam to powierciłam dziury w ścianach i posprzątałam pokój małej. O nie lada wyzwanie było, ale się udało. Przez kolejną godzinę delektowałam się widokiem czystego pokoju, z nadzieją, że przetrwa do jutra. 

Zdecydowanie jestem mamą, która dla dziecka zrobi wszystko. Wystroi i przemebluje dom na urodzinki, przebierze się za Minnie na bal karnawałowy, upiecze owsiane ciasteczka na imprezę przedszkolna, zrobi wszystko, żeby jej dziecko od małego było z niej dumne.! Kiedy organizowaliśmy jej drugie urodzinki zaprosiliśmy kilkoro dzieci z rodzicami. Zrobiłam im specjalny kącik na przekąski, udekorowałam ściany. Cały dzień chodziłam podstresowana, aby wszystko się udało. Patryk zapytał czemu tak to przeżywam. Bez namysłu odpowiedziałam, że chcę aby moje dziecko za 18-20 lat wiedziało, że od początku starałam się jak mogłam. Jak byłam mała moi rodzice stawali na głowie, żebym miała najlepszą imprezę urodzinową i do dzisiaj oglądając zdjęcia czy nagrania, łezka w oku mi się kręci.! Teraz wszystko jest dużo łatwiej dostępne niż te 15-18 lat temu, więc czemu miałabym nie korzystać z tego.? 

Ale wstyd.! Ostatni raz podzieliłam się z Wami swoimi wypiekami w lipcu.! Już się poprawiam i zaległości nadganiam. Zapraszam tym razem na quiche. 

Kochani przepraszam Was bardzo za te nasze nieobecności na blogu. Oczywiście jednym z moich postanowień noworocznych była systematyczność na blogu, ale natłok obowiązków, choroby i dom otwarty dla gości trochę mi to uniemożliwiły.